http://kert.oldmatarsak.com/

http://kert.ir/

http://kert.oldmatarsak.com/

http://kert.ir/

اون طرف مزرعه هم چندتا درخت پير بودن که گاهي باد، صداي پچ پچ حرفاي تمسخر آميزشون رو مثل تير تو قلبش فرو ، مي کرد. چشماي دکمه اي مترسک هميشه به جاده ي کنار مزرعه دوخته شده بود و لبريز از اميد ، انتظار مي کشيدند، انتظار اومدن يه دوست ، همراه . ولي دريغ از… کسي هم اگر رد مي شد بي اينکه توجهش به اون جلب بشه ، رد مي شد و مي رفت روزا يکي يکي گذشتن و آخراي تابستون شد.گندما ديگه همشون کاملا زرد شده بودن
و مزرعه مثل طلا برق مي زد . مترسک هر روز دلشوره داشت که مبادا اون روز، روز وداع باشه. بالاخره روزي که مي ترسيد ازش فرا رسيد. مترسک دلش اون روز خيلي گرفته بود چون دوباره داشت تنها مي شد، با اينکه اينو از قبل مي دونست، ولي کاري ازش بر نمي اومد.
روزا و شبهاش رو مثل گذشته سپري مي کرد.هواي مزرعه هم روز به روز سردتر مي شد
و مترسک به خودش مي لرزيد و توان فرياد زدن با دهان يخ زده رو نداشت. ولي باز هم صبر مي کرد و انتظار مي کشيد. زمستون هم مثل بقيه فصلها گذشت و او هنوز در حسرت يه هم زبون روزاش رو شب مي کرد. تنها دلخوشي اون بهار و تابستون بود و تماشاي دسته هاي پرنده هاي مهاجر. ولي باز هم افسوس که اون واسه دوستي با اونا مناسب نبود و باعث فرار کردنشون مي شد. تابستون و بهار هم مثل سالهاي قبل گذشت و پائيز اومد. ديگه نه از گندم خبري بود و نه از پرنده. صاحب مزرعه ي پير و بي خوصله هم ديگه توان سر زدن به مترسک رو نداشت. مترسک هم ديگه مثل قديم سر حال و پر اميد نبود. بالاخره توي يکي از همين روزاي پائيزي بود که دست نامرد باد زد و پاشو شکست، بدتر از اون دلش رو شکست و اميدش و ازش گرفت. مترسک هم آروم چشماش رو روي هم گذاشت و خوابيد. ولي يه سوال توي دل شکستش بي جواب موند چرا مترسک هايي مثل اون توي زندگي ما تنها مي مونن؟؟؟

همش از اون روز شروع شد. از اون روز که من به کلاغه به جاي اخم کردن خنديدم .
آخه ميدوني ٬ من يه مترسک خوب و مهربونم . الان چند ماهي ميشه که اومدم وسط يه مزرعه‌ي بزرگ ٬ خودم رو به يه چوب خشک آويزون کردم دستام رو هم باز کردم انگاري که مي‌خوام يکي رو بغل کنم . چشمام گشاده گشاده انگاري هيچ‌وقت قرار نيست خوابم بگيره و هميشه قراره کلاغه رو نيگا کنم و هر شب تا صبح بغلم بهش جا بدم و به چشاش زل بزنم .
نوک دماغم و گونه‌هام هم سرخ سرخه . يه کلاه هم رو سرم گذاشتم که خوش تيپ بشم . بهم نمياد اخم کنم ٬ کلاغه خودش بهم گفت . گفت با من خوب باش . اين شد که ما با هم دوست شديم حتي من بعضي وقتا که خوابم مي‌برد و خيالم راحت بود که کلاغه دوستمه … تا اين که يه روز دستم رو گذاشتم رو قلبم و ديدم روي سينه‌ام يه سوراخه و کلاغه داره … آره اون کلاغه قلب منو دزديده بود . من عاشقش شدم.

داشتيم واسه ي خودمون توي افکارمون قدم ميزديم که يهو…

مترسک :دل من گرفته زين جا هوس سفر نداري؟ کلاغ :همه آرزويم اما… مترسک : اما چي؟!اومدي نسازيا! بيا بريم ديگه.. کلاغ : خب حالا کدوم گوري بريم؟ مترسک :اونجايي که راحت باشيم.. اونجاييکه براي هر کاري که ميکني نبايد به۱۰۰۱آدم احمق جواب پس بدي..اونجايي که براي عاشق شدن دنبال دليل نگردي.. اونجايي که وقتي به دردشون نميخوري و براشون کاري نميتوني انجام بدي مثل پاکت سيگار مچاله ات نکنن.. اونجايي که يه بوزينه با حرف هاش آينده ي کلي آدم رو زير سوال نبره.. اونجايي که بتوني بدون دليل براي رفيقت هديه بخري… اونجايي که پشت هر سلام کردني يه دليلي نهفته نباشه.. اونجايي که يه نره خر٬وقتي تو تاکسي يه دختر کنارش مي شينه براي آناليز کردن پر و پاچه ي دختره٬ جدت رو نياره جلوچشمت! اونجايي که توي يه جمع ۱۰ نفره٬ ۱۵ نفر با هم مشکل نداشته باشن..
اونجايي که براي زندگي کردن لازم نيست واحدهاي (چگونه گرگ شويم) رو پاس کرده باشي.. اونجايي که.. کلاغ : اوووووووه خب بابا٬بسه..دلت خيلي پره ها!! حالا اينجا کجا هست؟!
مترسک : نميدونم!شايد پشت درياها.. کلاغ : آره منم يه چيزايي شنيده ام اونور آب زندگي خيلي باحال تره!عشق و حاله!! مترسک : نه !! اونور آب نه!پشت درياها..به قول سهراب..
کلاغ : سهراب؟! اي کلک! ارباب ديگه اي هم داشتي و نميگفتي؟!
مترسک : ببين همدم خنگ خودم!منظورم سهراب سپهريه که ميگه پشت درياها شهري است . که در آن وسعت خورشيد به اندازه ي چشمان سحرخيزان است . پشت درياها شهري است . قايقي بايد ساخت) کلاغ : خب چطوري بسازيمش؟ مترسک : چي رو؟! کلاغ : اي بابا!قايق رو ديگه! مترسک : آها!! تازه رسيديم به اصل مطلب.. خوب منم نميدونم ولي ميتونيم از دوستامون…
يه لحظه صبر کن !!!! دوستان به نظر شما چطوري ميشه اون قايق رو ساخت ؟؟؟؟ بابا… خر   توکه دوستی نداری که…

يادته يه شب ازم پرسيدي چرا از آدما بدم مي ياد؟ چرا از دنياشون متنفرم؟ ميدوني شايد اگه منم يه آدم بودم مثل همه ي اين آدما شايد اگه تو سينه ي منم يه سنگ بود شايد اگه منم از بارون بدم ميومد شايد اگه… آره اينو ميدونم که اون موقع منم عاشق اين دنياي کثيف مي شدم اون موقع منم از ديوونه ها بدم ميومد!!! اما… اما من ترجيح ميدم همون مترسکه بمونم حتي اگه شده ميرم مترسک باباي ستايش ميشم خودش از من اين درخواست رو کرد اما همون مترسک با دنياي خيالي خودم ميمونم و با دوستي کلاغا و همزبوني با گندما و.. روزامو سر ميکنم اونجا کسي نيست که بخواد خاله خرسه بازي باهام در بياره کسي نيست که بخواد باهام شريک بشه هر آدمي ميگه تيکه گمشده من همزاده خودمه همزاد منم زمينه با کلاغاش که …بهتره تا اين آدما حتي دستشون نه حتي چشماشون به من نيفته تا بتونم راحت نفس بکشم تا ديگه نخواد از هجوم نگاه هاي بيگانه فرار کنم آره از دنياي آدما بدم مياد.

آخ که مترسک ما مثل هميشه نبود درست ميشد اين رو از تو چشماش خوند گنجيشکا از اين فرصت استفاده ميکردن و… مترسک غرق در افکاراتش بود معلوم نبود هواسش کجاس ولي هر کجا که بود کنجيشکايي رو که از جلو چشماش رد ميشدن و دون ميبردن رو نميديد کلاغ از راه رسيد و وقتي که اوضاع رو ديد اول گنجيشکارو دور کرد بعد رفت سراغ مترسک کلاغ : دوست من . مترسک من . کجايي ؟؟؟؟؟ مترسک جواب نداد . کلاغه دوباره تکرار کرد
مترسک بازم جواب نداد . کلاغ سه باره و چهار باره هم تکرار کرد . ولي مترسک جواب نميداد کلاغه رفت جلو تر تو گوش مترسک بلند صدا زد آهاااااااااايييي کجاييييي که مترسک يهويي برق از چشماش پريد و هوش اومد مترسک : چته بابا داد ميزني کلاغ : بابا تو ديگه کي هستي هر چي صدات ميزنم جواب نميدي مگه گنجيشکا رو نميديدي که … اگه من نرسيده بودم و باغبون تو رو تو اين وضع ميديد که تو رو مينداخت بيرون مترسک : آخه کلاغ : آخه چي ؟ مترسک : ميدوني چيه ؟ کلاغ : چيه ؟ مترسک : يه بويي مياد يه بويي که حس ميکنم ناخوشاينده کلاغ : شايد يه حيوني اين دورو ور طلف شده . نه اين بو نيست . شايد يه جايي آتيش گرفته . نه بويي سوختگي هم نيست . شايد باغبون اين بو رو بلند کرده . نه ديشب به همسرش گفت که من فردا صبح زود ميرم شهر اون الان شهره کلاغ : اي بابا کلافم کردي بيخيالش شو مترسک : ميخوام ولي نميتونم کلاغ : شايد بوي بارونه نه ولي الان که موقه بارون نيست مترسک : چرا چرا خودشه ولي نه بارون ميتونم تشخيص بدم بوي چيه کلاغ : بوي چيه ؟ مترسک : دوباره ابروهاش گره خوردن به هم و اشک از گوشه ي چشماش سرازير شد ميدوني چيه . خيلي سخته بودن اينکه خودت بخواي به اجبار از.. جدات کنن آره بوي پاييزه تو اين موقه سال برگ بدونه اينکه خودش بخواد با تازيانه ي باد از شاخه جدا ميشه روي زمين ولو ميشه هيچکي نميتونه صداي گرييه ي برگ رو بشنوه وقتي از کنارش رد ميشي داد ميزه ولي هيچکي نميدونه چي ميگه مترسک : تو ميدوني چي ميگه ؟ کلاغ : نه . چي ميگه ؟ مترسک : داد ميزنه ميگه . اي کاششش سرنوشششت جز اين مينوشششت اين جور نوشتم که لااقل صداي خش خشش رو شما بتونين تشخيص بدين  ميشه اشک رو گوشه ي چشماي کلاغه ديد… ولي هيچ کاري نميشه کرد .پا ورقي : ببين هر کي يه قسمتي داره يه سرنوشتي داره حالا ممکنه بگي قسمت و سرنوشت دست خود آدمه ولي نه عزيزم بعضي مواقع آدم بعضي از چيزارو نميتونه تغييره بده حالا هم اين شده که ميبين و ميدوني پس ديگه با کامنت و آپديت کشش نده هر چند ميدونم اينا اوغده هستن که تو داري خاليشون ميکني پس ادامه بده تا ببينيم کي تموم ميشن.

مزرعه… زردي گندم زار… مترسک مي دانست تا او باشد کلاغ ها از گرسنگي خواهند مرد…  فردايش مترسک خود را کشته بود .

او کلاغ ها را فهميده بود ……..   موضوع برا آخر سال 84 این آخرین پستم بود   ……………….

حیف نتیجه نداد… بی خیال دوباره شروع می کنم اما تا یه مدتی مینویسم… توی اینجای جدید… از نو

روزي روزگاري روي يه روزي روزگاري روي يه نقطه از زمين يه مترسک زندگي مي کرد که چند سالي بيشتر از عمرش نمي گذشت. مترسک تنهاترين فرد اون ناحيه بود. اون هيچکسي رو نداشت و تنها چيزي که از بعد از تولدش يادش مي يومد اين بود که هميشه ايستاده و پرنده ها رو علي رغم ميل درونيش ترسونده و از مزرعه دورشون کرده. اون انقدر تنها بود که شبها و روزهاشو با ستاره ها و خورشيد و آسمون مي گذروند روزايي که خورشيد صورت پوشاليش رو مي سوزوند يا شبايي که زير برف مي ايستاد. ولي اين مشکل مترسک ما نبود ، تنهايي دل ساده و يه رنگ مترسک رو رنجونده بود. اون هفته ها مي ايستاد و سبز شدن گندماي مزرعه رو مي ديد و با اين اميد که حداقل براي چند هفته هم که شده ميتونه با گندمايي که در دو،سه قدميش سبز ميشن درد دل کنه و حرف بزنه زندگي مي کرد ولي توي اين مدت اين خيال رو تو سرش ميپروروند که اينها هم موندگار نيستن و بالاخره توي يکي،دو ماه آينده دوباره تنهاش مي گذارن.
با اينکه صاحب مزرعه هر از گاهي به مزرعه مي يومد و پوشالا و لته هاي مترسک رو مرتب مي کرد ولي رفتارش مثل يه دوست نبود. اون به دوست واقعي نياز داشت.دوستي که بتونه درکش کنه ، دوستي که واسه فهميدنش نيازي به کلمات نداشته باشه. هرکسي رو که مي شناخت نمي توتست درکش کنه هم پاش بمونه ، بايسته، باد و بارون رو ببينه و خم به ابروش نياره. هيچ کدوم تاب موندن نداشتن. اون به يکي مثل خودش نياز داشت ولي اون تنها مترسک مزرعه بود مترسکهاي مزرعه هاي اطراف هم انقدر ازش دور بودن که اونارو به سختي مي تونست ببينه
چه برسه به اينکه باهاشون حرف بزنهنقطه از زمين يه مترسک زندگي مي کرد که چند سالي بيشتر از عمرش نمي گذشت. مترسک تنهاترين فرد اون ناحيه بود. اون هيچکسي رو نداشت و تنها چيزي که از بعد از تولدش يادش مي يومد اين بود که هميشه ايستاده و پرنده ها رو علي رغم ميل درونيش ترسونده و از مزرعه دورشون کرده. اون انقدر تنها بود که شبها و روزهاشو با ستاره ها و خورشيد و آسمون مي گذروند روزايي که خورشيد صورت پوشاليش رو مي   سوزوند يا شبايي که زير برف مي ايستاد. ولي اين مشکل مترسک ما نبود ، تنهايي دل ساده و يه رنگ مترسک رو رنجونده بود. اون هفته ها مي ايستاد و سبز شدن گندماي مزرعه رو مي ديد
و با اين اميد که حداقل براي چند هفته هم که شده ميتونه با گندمايي که در دو،سه قدميش سبز ميشن درد دل کنه و حرف بزنه ، زندگي مي کرد. ولي توي اين مدت اين خيال رو تو سرش مي پروروند که اينها هم موندگار نيستن و بالاخره توي يکي،دو ماه آينده دوباره تنهاش مي گذارن.
با اينکه صاحب مزرعه هر از گاهي به مزرعه مي يومد و پوشالا و لته هاي مترسک رو مرتب مي کرد ولي رفتارش مثل يه دوست نبود. اون به دوست واقعي نياز داشت.دوستي که بتونه درکش کنه ، دوستي که واسه فهميدنش نيازي به کلمات نداشته باشه.
هرکسي رو که مي شناخت نمي توتست درکش کنه هم پاش بمونه ، بايسته، باد و بارون رو ببينه و خم به ابروش نياره. هيچ کدوم تاب موندن نداشتن. اون به يکي مثل خودش نياز داشت ولي اون تنها مترسک مزرعه بود و… مترسکهاي مزرعه هاي اطراف هم انقدر ازش دور بودن که اونارو به سختي مي تونست ببينه چه برسه به اينکه باهاشون حرف بزنه… ادامه داره…………